Historiek

Historiek

Cercle Sportif Brugeois werd opgericht binnen de muren van de school van de broeders Xaverianen (De Frères in de volksmond) op 9 april 1899. Voorheen waren er reeds vier voetbalploegen in Brugge, maar vanaf 1902 telde Brugge er nog slechts twee. Football Club Brugeois en Cercle Sportief Brugeois.

In 1901 sloot Cercle zich aan bij de “Belgische voetbalbond” (toen UBSSA- Union Belge des Soci.t.s de Sports Athl.tiques) en kreeg bij het in voegetreden van de stamnummers in 1926 het nummer 12. In de eerste tien jaar van het Groen-Zwarte bestaan kende de ploeg ups en downs en betaalde leergeld, maar na de viering van het tienjarig bestaan in 1909 ging het snel opwaarts.

Na in 1910 derde geëindigd te zijn op slechts twee punten van kampioen Union, doorbrak Cercle in 1911 met een eerste landstitel de hegemonie van de Brusselse ploegen door als eerste Vlaamse ploeg kampioen te worden.

Na in 1924 de “Koninklijke titel” te verwerven en Royal Cercle Sportif Brugeois” te worden, konden de groene Bruggelingen in 1927 een 2e landstitel veroveren. Ook de Beker van België kwam dat seizoen op het palmares samen met tal van andere trofeeën.

Na een respectievelijke 3e en 4e plaats in de volgende seizoenen was het derde seizoen opnieuw bingo. Op een spannende slotspeeldag won het tweede geklasseerde Cercle met 4-1 tegen Lierse en verloor (wat niemand verwachtte) leider Antwerp met 3-5 tegen Standard. Cercle was opnieuw kampioen en mocht in Genève aantreden in de “Coupe des Nations”, de voorloper van de Beker der Landskampioenen. In 1936 kwam de weerbots. Oudere spelers haakten af en jongere waren nog niet 100 % in staat om dit aan te vullen. Cercle zakte voor het eerst naar de 2e klasse, maar kon na twee seizoenen terug aanknopen met de elite. Kort nadien diende de tweede wereldoorlog zich aan en normale competities waren veruit onmogelijk, hoewel er wel gevoetbald werd. Bij het hervatten van de “normale” competitie na de oorlog was Cercle op de sukkeltoer en degradeerde. Mede door een hervorming van de afdelingen (1952) werd Cercle dat jaar zelfs een 3e klasser. 1956 bracht licht in de duisternis en Cercle speelde afgetekend kampioen, na het seizoen voordien op twee punten van promotie te strandden. Op eerste afdeling was het nog vijf seizoenen wachten. Na in 1960 een barragewedstrijd om de promotie (2e plaats) tegen Patro Eisden te verliezen, lukte een 2e plaats wel in het seizoen 1960-1961. Cercle na vijftien jaar terug op het hoogste niveau!

De eerste drie seizoen draaide Cercle, net als buur Club trouwens, rustig mee in de middenmoot. Het seizoen 1965-1966 zou echter een rampjaar worden, dat ei-zo-na het begin van het einde inluidde voor Groen-Zwart. Cercle eindigde niet alleen laatste in 1e afdeling maar werd ook door Lierse speler Bogaert beschuldigd van omkoperij. De voetbalbond veroordeelde Cercle, na een schertsprocedure, naar 3e afdeling. De geviseerde Cercle vice-voorzitter Lantsoght nam ontslag en trok naar de burgerlijke rechtbank, waar hij over de ganse lijn gelijk kreeg. De voetbalbond werd veroordeeld tot een schadevergoeding en het publiceren van het vonnis in “Sportleven”, het orgaan van de KBVB. Voor Cercle kon het onrecht niet meer rechtgezet worden. De nieuwe competitie in 3e klasse was immers reeds lang aangevat. Het eerste seizoen van Cercle in 3e klasse werd geen walk over. Verschillende spelers verlieten de ploeg en de nieuwkomers konden dat verlies niet helemaal opvangen. Een 4e plaats was het resultaat.
Na afloop van dit seizoen werd in mei 67 een nieuwe Raad van Bestuur gekozen en werd Urbain Braems aangesteld als trainer. Er werd een vijfjarenplan opgesteld met als doelstelling Cercle binnen de vijf jaar terug in eerste afdeling te brengen. En of het lukte. Urbain Braems realiseerde het in vier jaar. Het eerste jaar, 1967-1968, vierde men reeds de promotie naar 2e afdeling. Dit verliep echter niet zonder slag of stoot. De laatste wedstrijd van het seizoen, tussen de nummers 1 en 2 – Cercle en E. Aalst, eindigde in het voordeel van de Ajuinen. Door een administratieve fout van de Aalstenaars op het scheidsrechtersblad, trok Cercle, na een lange procedure voor “de groene tafel”, aan het langste eind. De Bruggelingen voelden wel een morele wroeging, maar vonden het anderzijds een rechtzetting van het onrecht dat hen twee jaar voordien aangedaan werd.

Op 8 juli 1968 werd tijdens een buitengewone algemene vergadering ook komaf gemaakt met de Franstalige benaming. Vanaf dan werd het “Koninklijke Sportvereniging Cercle Brugge”. Na een 4e en een 6e plaats in 2e afdeling, mocht de groene kant van Brugge in 1971 juichen. Cercle stond terug in 1e afdeling. Ditmaal zou het een kwarteeuw (!) duren met uitzondering van één jaar 2e afdeling in het seizoen 1978/79, waar “Cerkeltje” wel direct kampioen speelde. De hoogtepunten uit deze periode zijn in de Bekeravonturen te vinden, zoals pakweg: 1977 1/2 finale tegen Anderlecht (verloren in verlengingen), 1985 gewonnen finale tegen SK Beveren, 1986 verloren finale tegen FC Brugge (met dank aan Mr. Constantin), 1987 1/2 finales tegen FC Luik, 1996 verloren finale tegen FC Brugge (met dank aan Mr. Jeurissen). Internationaal noteren we in 1985 de Europese wedstrijden tegen Dynamo Dresden, waar alweer de scheidsrechter onbetwistbaar een bepalende factor was bij de terugwedstrijd op Oost-Duitse bodem en 1997 waar het Noorse Brann Bergen een maatje te sterk was voor Groen-Zwart.

Niet alleen Brann Bergen was in het seizoen 1997-1998 te sterk voor Cercle. Ook de andere eersteklassers waren dat. Cercle eindigde laatste en degradeerde. Het vertrouwen was groot om de stunt van 1978/79 terug over te doen en direct terug te promoveren. Met de gedane aankopen zagen de enthousiaste supporters het goed zitten, maar o.a. de Braziliaanse “samba-voetballers” pasten niet in het stramien van het type voetbal in 2e afdeling. De lijdensweg in 2e afdeling zou zes jaar duren. Daar viel ook het, wel feestelijk gevierde, 100-jarig bestaan in. In 2003 bracht oud-speler Jerko Tipuric Cercle terug naar eerste. Hij loodste Cercle ook probleemloos door het eerste seizoen bij de elite. Toch moest hij daarna het veld ruimen voor Harm van Veldhoven die net FC Brussels naar 1e afdeling geloodst had. Cercle sloot ook een partnership af met Blackburn Rovers. Groen-Zwart bleef een middenmoter.

Een seizoen dat de Cercle-supporters nooit zullen vergeten is 2007-2008. Glen De Boeck, assistent-trainer bij Anderlecht, mocht zijn kunnen als hoofdcoach bewijzen bij Cercle. Hij liet zijn spelers fris aanvallend voetbal brengen. Dit ging niet onopgemerkt voorbij en het gemiddeld toeschouwersaantal bij Cercle steeg tot 10.000. Halfweg de competitie stond Cercle op de 3e plaats. Uiteindelijk viel Groen-Zwart net buiten de Europese prijzen met een 4e plaats. Mocht Tom De Sutter, als topschutter bij Cercle, niet die zware blessure opgelopen hebben tijdens een onnodig langdurige opstelling tijdens een interland, eindigde Cercle beslist hoger.

Ook in de Beker verliep het aardig. Buur Club werd verslagen in de 1/8 finale en kampioen Standard kreeg 4-1 om de oren in de . finale. Na een 0-0 bij de rust in de terugwedstrijd toverden de “Rouches” nog een 4-0 eindstand uit de mouw. In het 2e seizoen De Boeck viel de transfer (vanuit Glasgow Rangers) van oud-jeugdspeler Thomas Buffel op (die echter meer dan hem lief was door de trainer op de bank gelaten werd) en de uitgaande transfer halfweg de competitie, toen Cercle 4e stond, van Tom De Sutter naar Anderlecht. Cercle haalde tevens de halve finale van de Beker welke het op KV Mechelen verloor via de strafschoppen.

In het seizoen 2009-2010 deden de “play-offs” hun intrede. Het belangrijkste feit viel opnieuw in de Beker te noteren. Cercle speelde immers de finale tegen AA Gent. Die finale werd verloren, maar Cercle mocht opnieuw de Europese weide in.

Donderslag bij heldere hemel voorafgaand aan het seizoen 2010-2011. Glen De Boeck die, op de 111e verjaardag van Cercle nota bene, met veel bravoure zijn contract tot 2014 verlengde, verbrak, toen de inkt nog niet droog was, eenzijdig zijn contract om naar Beerschot te trekken. Cercle gaf reeds veel jonge trainers een kans en ditmaal mocht Bob Peeters de honneurs waarnemen. Een ander belangrijk gegeven was dat Cercle een samenwerkingsovereenkomst afsloot met Sporting Lissabon. Europees verloor Cercle thuis (in het Ottenstadion weliswaar) van het Finse Turku met 0-1, maar in Finland werd het 1-2. Het werd een dolgekke terugvlucht naar “Ostend-Bruges airport”. Het Cypriotische Anorthosis Famagusta werd de volgende tegenstrever. Thuis een oververdiende 1-0 overwinning, in Larnaca verloor Cercle in de slotminuten met 3-1. In de competitie gingen de buren twee maal voor de bijl en ook Anderlecht en Standard dropen puntenloos af uit Jan Breydel. In de Beker opnieuw een halve finale, maar door een 0-0 op Westerlo en een 3-3 thuis, werd Cercle geen finalist. 2011-2012 werd een seizoen met enkele leuke uitschieters, maar vanaf 2012-2013 ging het bergaf. Het seizoen startte goed, maar het tij keerde. Bob Peeters werd ontslagen en opgevolgd door Foeke Booy die enige tijd later ook zijn C4 kreeg. Assistent Lorenzo Staelens kreeg het vertrouwen en hield Cercle in 1e via PO3 en een eindronde met 2e klassers. De blikvanger van dat seizoen was het inlijven van Eidur Gudjohnsen. Een heuse stunt van Cercle. Tussendoor speelde Cercle alweer een Bekerfinale. Ditmaal tegen KRC Genk. De wedstrijd werd verloren, maar de spelers en 10.000 Brugse supporters mochten met opgeheven hoofd het Koning Boudwijnstadion verlaten.

Ook in 2013-2014 werd het vaak pompen of verzuipen. Op de slotdag van de reguliere competitie boog Cercle, eenmalig in retro-trui, een 0-2 achterstand tegen YR KV Mechelen tussen de 87’ en 94’ om tot een 3-2 eindstand. Behoud verzekerd en ongeziene vreugd-taferelen. De neerwaartse spiraal was echter voelbaar. De slotdag van de reguliere competitie 2014-2015 eindigde dramatisch voor Cercle. In de slotminuten was het ditmaal KV Mechelen dat een 2-0 achterstand omboog tot een 2-3 winst. De assistent-scheidsrechter verzuimde bij de aansluitingstreffer in de 89’ een duidelijk buitenspel te vlaggen en veroordeelde Cercle daarmee onrechtstreeks naar 2e afdeling. Door de competitiehervorming werd 2e klasse na een jaar 1e afdeling B. In de eerste twee seizoenen, in de op een na hoogste reeks, kon Cercle geen potten breken. Voor het seizoen 2017-2018 liggen de verwachtingen hoog.

De Franse kampioen Monaco nam een meerderheidsparticipatie in Groen-Zwart. 25 (!) nieuwe spelers werden aangeworven, waaronder enkele grote jeugdtalenten van de Monegasken. Dit alles met één doel: de promotie naar 1A! Dat het menens is bewees een nieuwe stunt. Cercle stond op drie wedstrijden voor het einde van de eerste periode 3e, wat als onvoldoende beschouwd werd t.o.v. de ambities. Coach José Riga werd bedankt voor bewezen diensten en niemand minder dan Frank Vercauteren nam het roer over.

BTW BE 0407.845.705 (VZW) - BTW BE 0554.798.824 (CVBA) - Algemene voorwaarden -  webdesign by stardekk ×