Algemene voorwaarden

Verkoopsvoorwaarden

Privacy Policy

Cookie policy

iXpole

Home

Articles overview

Artikels

Foto's

Video's

Nieuws & Media

Spelersoverzicht

A-kern

Jong Cercle

Jeugdacademie_ploegen

Jeugd

Teams

Wedstrijdoverzicht

Wedstrijden

Klassement

Ticketing

Tickets & abonnementen

Veelgestelde vragen

Supportersfederatie

Supportersverenigingen

Evenementen

Supporters

Jeugdacademie

Voetbalschool

G-Ploeg

G-ploeg

SoccerLAB

Hospitality

Visibiliteit

Activaties

Contact info

Contact

Business

Raad van Bestuur

Dagelijks Bestuur overzicht

Dagelijks management

Historiek

Info & Historiek

Stadion

Reglement van inwendige orde

Veiligheid

Community

Over Cercle

Pers & Media

Vacatures

Contactinfo

Nieuwsbrief

Footer

Community News

Community news

SHOT Nieuws

SHOT

Fans

Routes en bereikbaarheid

Routes & Bereikbaarheid

Toegankelijkheid

Rondleidingen

Naar het Jan Breydelstadion

Missie & Visie

Bestuur

Medewerkers

Project Gulden Kamer

Over Cercle Brugge

Contactinfo & openingsuren

Spelers

First team

Partnerploegen "Netwerk De Groene Bron"

Partnerploegen

G-Voetbal

Youth

Navigation

Sponsors

## **Ongewilde primeur in het Belgische voetbalgebeuren** 

Een inleidende vraag, trouwe Cerclesupporter, gemakkelijker te beantwoorden dan om  het even welke examenvraag die je ooit voorgeschoteld kreeg:   "Wie speelde het hoogste aantal wedstrijden in groen-zwarte Cercletrui: Simon, Simoen of Simoens?"   Even nagedacht?  Dan weet je het:  met kilometers voorsprong valt Franky, dus Simon, die eer te beurt.  Jan(tje) Simoens verdedigde de Cerclekleuren alleen tijdens het seizoen 1980-81.  En Simoens, Roger, speelde vele wedstrijden bij de Cerclejeugd in die begeerde trui, maar zijn optreden in het eerste elftal bleef beperkt tot ... één enkele beurt.  Daar moet meer over te vertellen zijn!

**Shot: Roger, het keurige boek dat ik je laat zien, is het levenswerk van Roland Podevijn:**

**"Cercle Brugge KSV 1899-1989."  Is dat boek je bekend of zie het voor de eerste keer?**

Roger: Ik heb het nog gezien, maar ik ken het eigenlijk niet.  'k Denk niet dat ik erin voorkom.

**Shot: Ik vind er geen foto van je in terug, maar je naam wel.  En die naam staat er niet zo maar terloops.  Er volgt een tekst op die om meer dan één woord uitleg vraagt.  Kijk, hier op blz. 117 vind je een opsomming van 21 namen van spelers die optraden tijdens het seizoen 1964-65.  Die lange lijst eindigt op jouw naam.  En dan volgt er: "Deze laatste achttienjarige belofte doorliep alle jeugdrangen van Cercle en werd bij de seizoensaanvang geselecteerd als verdediger voor de wedstrijd op Standard.  Roger gaf er een zeer bevredigende prestatie weg en bevestigde al het goede dat de jeugdtrainers over hem verteld hadden.  Maar toen herinnerde men zich bij Club Brugge dat Roger ooit een blauwzwarte aansluitingskaart zou getekend hebben.  Dat bleek inderdaad het geval!  Cercle verloor voor de groene tafel de vernoemde match met 5-0 en Simoens vertrok naar Club, waar hij evenwel nooit de definitieve doorbraak zou forceren."  Eerst de hoofdzaak, Roger.  Je doorloopt alle jeugdrangen van Cercle, je speelt één match in eerste nationale en dan komt het uit dat je in een andere wereld thuishoort!  Men zou voor minder het noorden kwijtraken.  Hoe zat dat allemaal in elkaar?**

Roger: Toen ik tien was, tekende ik een aansluitingskaart voor Club.  Ik was nooit op het Clubplein geweest, maar Louis Vandecasteele, een neef van mijn vader, ronselde spelertjes voor Club.  Hij legde mij een kaart voor, mijn vader vulde die in, ik ondertekende.  Daarna kreeg ik een paar van die ouderwetse, onpraktische voetbalschoenen met keiharde tip.  Ik vond ze zo vreselijk dat ik stillekes zwoer dat ik nooit bij Club zou spelen!

**Shot: Ja, de hel - of is het de weg ernaar? - is met goede voornemens geplaveid ...**

Roger: Enkele jaren later was ik leerling bij de "frères".  Om te  kunnen samen voetballen met mijn vriendjes tekende ik een kaart voor Concordia, een schoolploeg die in derde provinciale speelde en die in 1957 in Cercle zou opgaan.  Bij Concordia speelde ik onder andere samen met Franky Carlier en met een voetballertje van wie ik de techniek enorm bewonderde: Johan Allemeersch.  Na verloop van tijd mochten de beste spelers op het Kloosterveld te St.-Andries gaan trainen, en zo kwam ik er terecht onder de leiding van Marcel Pertry -  een chique type! Bij Cercle was ik cadet, scholier, junior, reserve en toen volgde die eerste, tevens laatste, match op Standard.

**Shot: Jij moet tijdens die maidenmatch toch een bundel zenuwachtigheid geweest zijn  - zo jong, zo'n topmatch, en vooral: in je achterhoofd weten dat je eigenlijk het recht niet had om mee te spelen??**

Roger: Niks van.  Vooreerst, ik was me er in de verste verte niet van bewust dat mijn aansluiting bij Cercle niet in orde was.  Na mijn aansluiting kwam de ondertekende kaart doorstreept terug op het secretariaat met de vermelding dat ik bij Club aangesloten was, maar de Frère die me ertoe aangezet had te ondertekenen, verzekerde me dat hij alles in orde zou brengen.  Wat doe je dan als broekventje van twaalf jaar?  Op beide oren slapen, natuurlijk. Wat zou ik ervan gedroomd hebben dat ik op weg was naar een primeur: de eerste Belgische speler ooit die in de loop van één seizoen bij twee Belgische eersteklassers zou spelen?  Overigens, wat die match op Standard betreft, kan ik niet beter doen dan je enkele krantenknipsels voorleggen.

Wat Roger laat zien is zo overtuigend dat ik er niet aan kan weerstaan opnieuw te citeren: "Was de jonge Simoens het grote vraagteken **voor** de wedstrijd, dan werd hij een uitroepteken **erna.**  De 18½-jarige debutant speelde inderdaad als een grote meneer, zonder enig spoor van plankenkoorts of zenuwachtigheid, precies als had hij nooit anders dan in eerste klasse gevoetbald." 

**Shot: Niet jij alleen, maar heel de Cercleploeg speelde een prima wedstrijd op Sclessin, maar toch werd er, gelukkig maar, met 3-1 verloren.  Je begrijpt mijn "gelukkig maar"?**

Roger: Jawel.  Als je voor de groene tafel met  5-0 verliest, gebeurt dit bij voorkeur na een oorspronkelijke nederlaag.  Overigens, we kunnen Club verwijten dat ze niet eerder voor de dag gekomen zijn met die aansluiting bij hen, maar stel je even voor dat ze daarmee gewacht hadden tot op het einde van het seizoen - wat zou dat voor Cercle betekend hebben?..

Graag kom ik nog even op die match op Standard zelf terug, want er is een wel heel merkwaardige anekdote aan verbonden. 

**Shot: ??**

Roger: Mijn rechtstreekse tegenstander was Paesschen, Standards witte, snelle internationaal.  Na vijf, hoogstens tien minuten kwam de scheidsrechter naar mij toe.  Hij had gezien dat Paesschen me al enkele keren voorbijgesneld was en hij zei me: "Roger, je mag niet zo dicht bij die wittekop spelen.  Hij schudt altijd hetzelfde manoeuvre uit zijn mouw.  Speel op wat meer afstand van hem, opzij naar de binnenkant van het veld en hij zal het veel moeilijker hebben."  Ik volgde zijn gouden raad op, en, ja hoor, keer op keer kon ik  Paesschens rush stuiten - of voorkomen.

**Shot:  Een scheidsrechter met, verregaande, sympathie voor groen-zwart?  Wie mag dat wel geweest zijn?**

Roger: Zijn naam ben ik vergeten, maar misschien had hij "compassie" met de jongste speler op het veld ...

**Shot: Die dan toch geen meelopertje bleek te zijn!  Wat waren je sterkste troeven als voetballer?**

Roger: 'k Had een goeie fysiek, een harde tackle, 'k was geen vuilaard want dank zij mijn snelheid moest ik geen fouten maken, 'k had adem als een paard en 'k was zowel links- als rechtsvoetig.  Als kind al was ik gewoon geweest altijd en overal waar het kon tegen de bal te trappen. Was ik alleen, dan schopte ik de bal tegen een oneffen muur zodat ik verplicht was zowel rechts als links terug te trappen.  Was ik met kameraadjes, dan speelden we langs straat en op velden en weiden vol putten en bulten.  Heel nuttig, dat laatste, dat leidt tot een perfecte balbeheersing.

**Shot: Niet nodig me dat te vertellen.  Heb ik onlangs nog gehoord.  Wie zei dat ook weer?  Was het niet een eersteklassetrainer - ik bedoel een trainer van een ploeg uit eerste klasse - die  liet verstaan hoe voordelig een "doorploegd" veld voor technisch begaafde spelers is?  Laten we echter niet afdwalen.  Terug naar wat over je geschreven werd.  In boek en krant werd je veel lof toegezwaaid. Maar Roland Podevijn schrijft ook dat je bij Club nooit de definitieve doorbraak wist te forceren.  Hangt dat samen met de herrie die ontstaan was bij je "overgang" van Cercle naar Club**

Roger: Niet akkoord met mijnheer Podevijn!  Wat schrijft hij?  Niet doorgebroken bij Club?  Mijn loopbaan bij Club is kort geweest, maar vooreerst speelde ik tweemaal kampioen met de Clubjuniors, en bij de eerste ploeg speelde ik toch ongeveer dertig matchen.  Dikwijls las en hoorde ik dat ik tot de uitblinkers had behoord.  Weet je dat ik zelfs op zijn minst een halve gouden schoen verdiend heb?

**Shot: Verdiend? En niet gekregen?**

Roger:  Toen Erwin Vandendaele de Gouden Schoen ontving, vroeg de tv-reporter hem met wie op het middenveld hij het liefst en het best had samengespeeld.  Met Roger Simoens, was zijn antwoord.  Maar het mooiste dat ik meemaakte was misschien wel dit: Op mijn eenentwintigste verjaardag wonnen we thuis met  4-2 tegen Standard en ik scoorde een onwaarschijnlijke goal van op wel 30 meter.  Jean Nicolay kon er niet om lachen. 

**Shot: Fernand Boone des te meer?**

Roger: Dat zal wel.  En van keepers gesproken: zie eens wiens handtekening zou dat zijn?  Die is van Yashin, de Russische wonderkeeper.  Heb ik van Club - Dynamo Moskou.  De datum staat erbij: 26 april 1967. 

**Shot: Wat een toeval!  Terwijl je me dit zegt, valt mijn oog op het woord "dynamo" in het** **artikel dat nu voor me ligt.  Maar het staat er zonder hoofdletter.  ...  Zonde zou het zijn ook dat niet te citeren: "Iedereen in de ploeg apprecieert Simoens, zegde Carteus ons nog verleden week.  Ik vergelijk hem steeds met een dynamo: hij loopt veel voor de anderen en hij is zo behulpzaam dat er uit zijn aanwezigheid een soort warmte straalt.  Simoens is bovendien tussen de matchen door een aantrekkelijke figuur, zegde de Ronsenaar nog.  Hij zit vol leven, fantasie en onafhankelijkheid.  Op training kan hij zijn liefde voor het dribbelen nooit volledig overwinnen en aangezien hij de trainersbevelen nooit slaafs heeft opgevolgd, geraakt hij onvermijdelijk in incidentjes gemengd."**

Roger: Carteus' woorden zijn een medaille met twee kanten.  "Incidentjes," zegt hij.  Mijn vroegtijdig kappen met het voetbal wortelt inderdaad in een "incidentje".  Trainer Höfling eiste van mij dat ik te allen koste  meespeelde in een wedstijd tegen Charleroi hoewel ik hevige koorts had en het hem herhaaldelijk zei.  Terecht kreeg hij daarna een uitbrander van het bestuur.  Maar ik had het definitief verkorven bij hem.  De kloof diepte zich uit.  'k Was pas 22. Ik kon en wou naar het Beveren van Wilfried Van Moer maar mocht niet van Club. 

Uiteindelijk werd het V.G. Oostende,  weliswaar voor slechts één jaar, zonder optie. Maar nu begonnen kwetsuren me parten te spelen.  Daarna ben ik niet naar Club teruggekeerd maar ... nog even naar Diksmuide, wat nog te combineren viel met het werk waarmee ik intussen begonnen was.

**Shot: Zo'n talent en zo'n vroegtijdig fin de carrière als voetballer.  Had er niet veel meer in gezeten?**

Roger: Herinner je je dat Constant Vanden Stock één jaar in het bestuur van Club gezeten heeft?  Wel, Constant kende mij goed en hij zei dat hij in mij een tweede Johan Neeskens zag.  Hij broedde een plan uit om mij één jaar op zijn kosten in Engeland te laten spelen, waarna ik naar Anderlecht zou getransfereerd worden.  Ik breng graag een eresaluut uit op Constant, maar ik waagde het niet.  Mijn broer en ik hadden intussen een transportbedrijf opgericht en, hoe zwaar het me ook viel, ik koos het zekere voor het onzekere.

**Shot: Van gisteren naar vandaag.  Van het voetbal naar de truckers.  Roger, je ontvangt me op zondag om halftwaalf.  "'s Zondags eens kunnen uitslapen is voor een trucker graag meegenomen," zei je vrouw me toen ik opbelde voor dit interview.  Blijkbaar heeft "het zekere voor het onzekere" een bijzonder beloftevolle jonge voetballer de weg naar het truckersberoep doen inslaan. Valt het mee, het truckersleven?**

Roger: Ja, ik doe het graag.  'k Ben nu een jaar of negen loontrekkende, voordien was ik zowat twintig jaar zelfstandig en tussenin baatte ik vijf jaar lang "de Chalet" uit op "de Platse" te St.-Andries. 

**Shot: Over het algemeen hebben truckers geen al te beste naam.  Zijn truckers wegpiraten?**

Roger (zijn antwoord gevat inleidend met een tegenvraag): Zijn àlle ministers zakkenvullers?

Zoals in alle beroepen heb je ook bij de truckers het hele gamma van alle mogelijke individuen.  De een is de ander niet.  Elke mens heeft zijn eigen persoonlijkheid.  Geloof me vrij, bij de truckers is dat niet minder het geval dan bij ... de voetballers!

Roger heeft zich zijn keuze voor "het zekere" nooit beklaagd.  Toch verwondert het me niet dat af en toe een trits van vragen hem door het hoofd gaan die niemand ooit zal kunnen beantwoorden.  Ze kwellen hem niet, maar ze intrigeren hem.  Wat zou het geweest zijn indien Club hem naar Beveren had laten gaan?  Wat, als hij op het voorstel van Constant Vanden Stock was ingegaan?  En, in het bijzonder, wat als Club begrip had getoond voor een achttienjarige die zijn hele jeugdopleiding van en bij Cercle had gekregen en niet liever wou dan bij groen-zwart te blijven?..

(Georges Volckaert)

RETRO - Roger Simoens