Algemene voorwaarden

Verkoopsvoorwaarden

Privacy Policy

Cookie policy

iXpole

Home

Articles overview

Artikels

Foto's

Video's

Nieuws & Media

Spelersoverzicht

A-kern

Jong Cercle

Jeugdacademie_ploegen

Jeugd

Teams

Wedstrijdoverzicht

Wedstrijden

Klassement

Ticketing

Tickets & abonnementen

Veelgestelde vragen

Supportersfederatie

Supportersverenigingen

Evenementen

Supporters

Jeugdacademie

Voetbalschool

G-Ploeg

G-ploeg

SoccerLAB

Hospitality

Visibiliteit

Activaties

Contact info

Contact

Business

Raad van Bestuur

Dagelijks Bestuur overzicht

Dagelijks management

Historiek

Info & Historiek

Stadion

Reglement van inwendige orde

Veiligheid

Community

Over Cercle

Pers & Media

Vacatures

Contactinfo

Nieuwsbrief

Footer

Community News

Community news

SHOT Nieuws

SHOT

Fans

Routes en bereikbaarheid

Routes & Bereikbaarheid

Toegankelijkheid

Rondleidingen

Naar het Jan Breydelstadion

Missie & Visie

Bestuur

Medewerkers

Project Gulden Kamer

Over Cercle Brugge

Contactinfo & openingsuren

Spelers

First team

Partnerploegen "Netwerk De Groene Bron"

Partnerploegen

G-Voetbal

Youth

Navigation

Sponsors

RETRO: In het kader van 125 jaar Cercle Brugge bieden wij u, een jaar lang, om de twee weken een retro-interview (ooit verschenen in SHOT) aan met een oud-speler.  
Deze 3e aflevering betreft **maart 2003**.  Na een Servische en Zambiaanse inbreng blijven we ditmaal, net na de 125e verjaardag, in Brugge hangen en laten we de “Brugse Cruijff” op u los.

### **Vooruitzien, kiezen, niet meer achteruitblikken …**

*Stel je voor.  Je bent jong.  Heel jong. En je tennist.  Je doet het graag en goed.  Supergoed.  Zo goed dat je bij de miniemen kampioen van België wordt!    En het feest herhaalt zich - tot  driemaal toe: bij de cadetten, bij de scholieren, bij de juniores. Je wordt  zestien jaar en bent al viermaal Belgisch tenniskampioen!    Maar je sportgenen zijn niet eenzijdig: je voetbalt ook graag.  Ook dat doe je heel goed.*

*Hoe goed moet je wel voetballen, hoe gedreven zijn door Koning Voetbal, om het tennissen op te geven en je honderd procent in te zetten voor het spel met het ronde leder?*

*Lijkt het probleem uit de lucht gegrepen?  Voor Bernard Verheecke was exact dat de situatie waarop hij als 16-jarige de knoop moest doorhakken.  Han Grijzenhout wilde van geen com-promis weten: ofwel het één, ofwel het ander.  Het was aartsmoeilijk voor Bernard, maar - nauwelijks te geloven ! - hij koos voor het voetbal.  En voor Cercle.*

#### ![](https://storage.googleapis.com/cercle-images-archive/f291.jpg)Klopt het, Bernard, maakte je een dubbele keuze, niet alleen een keuze voor het voetbal maar ook uitdrukkelijk een keuze voor Groen-Zwart?

Niet helemaal!  Toen ik zestien was, heb ik inderdaad het tennis vaarwel gezegd, helemaal, om enkel en alleen nog te voetballen.  Maar de keuze voor Cercle was al een jaar of vijf eerder gemaakt.  Hoewel ...  Hoewel het toen eerder Cercle was dat voor mij koos dan ik per se bij Cercle wou uitkomen.  Op het einde van een "open" jongerentornooi bij Club mocht ik van de organisatoren alleen in de finale optreden indien ik een aansluitingskaart voor blauw-zwart ondertekende.  Mijn vader was echter iemand die ver vooruitzag.  Het arrest Bosman was nog verre toekomstmuziek, maar mijn vader wilde mij alleen aan om welke ploeg dan ook verbinden op voorwaarde dat ik vanaf zestien jaar vrij zou zijn om naar een andere ploeg over te gaan.  Club weigerde die toegeving contractueel vast te leggen.  Ook Cerclescouts keken toe bij dat tornooi en zij zorgden ervoor dat ik bij groen-zwart wel kon aansluiten onder de geëiste voorwaarde.  Het viel me zwaar de finale niet mee te spelen, maar niet alleen *mocht* ik niet, overtuigd van mijn vaders gelijk, *wilde* ik ook niet meer.

#### Cerclescouts op schattenjacht zullen niet elke dag zo'n goudvis in hun netten opgehaald hebben!  Vanaf je elf jaar heb je dan alle rangen van de Cerclejeugd doorlopen?

Natuurlijk.  Als ik namen mag noemen van mensen die ons met veel inzet omringden, dan denk ik vooral aan Pierre Schotte en afgevaardigde Gilbert Crampe.

#### Heel jong trad je al op in Cercles eerste ploeg.  Misschien was je nog niet eens achttien jaar?

Geen zeventien was ik.  Bijna zeventien.  'k Was één jaar bij de Uefa's geweest en 'k had een handvol matchen bij de reserven gespeeld.  Net zoals Filip De Waele viel ik zowat halfweg Cercles laatste competitie op het Edgard De Smedt-stadion in en we behielden onze vaste stek in de ploeg.  Het was een bijzonder jonge ploeg, ook Franky Van Haecke was er nog bij.  Scoren was het probleem: Cercle speelde tienmaal 0-0 in de loop van dat seizoen.

Toen we daarna naar Olympia trokken, had Cercle Dirk Beheyt aangeworven.  Met succes, zij het niet onmiddellijk.  Het begon met 1-2 verlies tegen A.S. Oostende.  Dan werd het 0-0 tegen Waregem.  Maar ... 't lag aan het plein!  Toen Club het daarna niet beter deed en thuis tegen RWDM verloor, werd het al te brede veld een meter of vier enger gemaakt!  En, terloops, onze eerste uitmatch was wél een voltreffer: 2-2 op Anderlecht.  'k Zie nog voor ogen hoe Filip De Waele scoorde op een voorzet van mij en hoe ik zelf ook een doelpunt nette.

#### Opvallend was het wel dat Cercle tijdens deze competitie, 1975-'76,  slechts één keer won op verplaatsing.  Thuis werd er achtmaal gewonnen.  Maakt dat zo'n verschil uit of je voor eigen volk speelt of op een vreemd terrein?

Neen.  Echt niet.  Dat verschil zit achter de oren...  Het is een kwestie van zelfvertrouwen, van geloof in eigen kunnen.  Voor een match moet je ervan overtuigd zijn dat je gaat winnen.  Zie je jezelf vooraf als de verliezer, dan speel je ook als een verliezer.  Dan moeten er al halve mirakels gebeuren tijdens de match om het er toch goed vanaf te brengen.  Typisch Cercle is het, dat ondermaats presteren op verplaatsing.

#### Doorgaans wel.   Maar lang is het niet geleden dat op verplaatsing, een hele periode lang,  overwinning op overwinning volgde, terwijl het thuis maar niet wou lukken.

Heel ongewoon...

#### **Na 75-76 werd het voor jou dan toch Club Brugge.  Waarom naar Club?**

Ja, waarom naar Club?  Ook voetbal is een kwestie van vraag en aanbod.  En als je nu die kans krijgt...  Zie je, Club speelde Europees.  Op wie maakten ze niet een fantastische indruk toen zij, bijvoorbeeld, Ipswich met 4-0 naar huis zonden?  'k Was nog geen twintig jaar en kon aantreden bij zo'n ploeg...

#### Voor Cercle was het een serieuze aderlating. Niet jij alleen, maar onder andere ook Carlos Desteur, Roland Boey en superster Morten Olsen vertrokken.  In 76-77 eindigde Cercle dan nog als achtste, maar het jaar daarna werd het de degradatie.

Vooral met Carlos voetbalde ik graag samen.  Hij speelde achter me, riep me te gepaste tijde toe wat ik moest doen.  Misschien ben je verwonderd dit te horen, maar Cercle speelde verfijnder, op een hoger technisch niveau dan Club.  Club was fysisch enorm sterk.

#### Maar dan paste jij toch beter in het Cercleteam?  Je weet toch welke koesternaam elke Cerclesupporter je toekende?  En je rugnummer, het nummer veertien, dat was heel zeker geen toeval...

Inderdaad, het was niet van de fysiek dat ik het moest hebben.  Integendeel.  Mijn gestalte had ik eerder tegen.    Een dribbel, zo nodig nog een dribbel en dan een pass over de verdedigers heen naar een Dirk Beheydt, bijvoorbeeld, dat was mijn sterkte.  Natuurlijk wist ik dat velen iets van een tweede Cruijff in mij zagen.  Maar ik had dat niet zelf gezocht.  Han Grijzenhout, die bij Cercle net zoals voordien bij Ajax heel veel interesse voor de jeugd aan de dag legde, had mij die bijnaam en dat nummer gegeven.  Niet ik koesterde die idee, maar ik kan wel begrijpen dat de journalisten daar gretig op voortborduurden. Mijn tengere gestalte,

mijn voorkomen, mijn balbeheersing en heel mijn voetbalstijl, het kon de supporters doen dromen van die unieke grootmeester die het allemaal zoveel beter kon.

#### Een hele sprong nu.  Je was zeven jaar weg van Cercle.  Waren het zeven vette of zeven magere jaren?

't Was alles door elkaar.  Eerst werd het vier jaar Club.  We werden driemaal lands-kampioen.  Daarna werd het één jaar Servette Genève.  Ik voelde me er helemaal thuis en bereikte er mijn "topforme", totdat ik ... met afgescheurde kruisbanden opgezadeld werd.  Prognose: nooit meer voetbal op topniveau.  Omdat er bovendien in Zwitserland maar één buitenlander in een ploeg mocht aantreden, kon ik er niet blijven.  Toch voetbalde ik vier maanden later alweer.  Nu werd het twee jaar RWDM.

#### Tot de Verloren Zoon naar zijn zwart-groene roots terugkeerde.

En onder Henk Houwaert zijn rentree maakte met een tiental goals.  Nogal wat van die goals waren erg belangrijke: we wonnen viermaal met 0-1 - op verplaatsing dus! - en 'k geloof wel dat ik telkens het zo waardevolle doelpunt scoorde.

#### Dat was dan in 83-84.  Dirk Beheyt speelde nog altijd bij Cercle, en verder waren er kleppers als Paul Courant, Kari Ukkonen, Wim Kooiman, Geert Brouckaert, André Raes.  Wie van deze reeks acht jij het grootst als voetballer?

Op het eigenlijke voetbalgebied was Kari Ukkonen de fijnste, maar André Raes was de nuttigste medespeler.  André was gemakkelijk te bedienen van uit het middenveld en daarna kon hij zo met de bal aan de voet wegspurten dat de verdedigers alleen maar naar zijn hielen konden kijken...

#### **Nog een jaartje later haalde Cercle Eddi Krncevic binnen.  Een goeie medespeler?**

Dat wil ik geloven!  Een kangoeroe met een gouden hoofd!

#### Maar daarmee zijn we beland in 85-86, een heel apart jaar in de Cercleannalen: het jaar van de zo begeerde en zo gevierde bekerwinst tegen Beveren.  Echter ... geen Bernard Verheecke bij de Cercle-elf op die zonovergoten 2 juni 1985!?

Al een tijd vooraf speelde ik niet meer mee.  Ik wilde niet meer.  Een vrij onschuldige woordenwisseling met trainer Georges Leekens lag aan de basis van een conflict dat escaleerde.  Leekens *voelde* mij niet *aan* en ik kon niet dulden dat hij mij negeerde.  Voetballers en trainers zijn ook mensen ...

#### **Daarna kwam je bij A.A. Gent terecht en ten slotte bij S.C. Menen?**

Bij Gent voetbalde ik twee jaar.  We speelden Europees.  Zo herinner ik me nog dat we na vier kwalificaties verloren tegen Göteborg, dat nadien de finale tegen Hamburg won.  Mijn voetbalcarrière sloot ik inderdaad af bij Menen.  Als speler-trainer beleefde ik er drie fantastische jaren.  "Fantastisch" klinkt misschien wat overdreven voor wie voordien zoveel hoger speelde, maar "*Meende*" was een goeie ploeg, de mentaliteit was prima, en we promoveerden  van bevordering naar derde.  Geloof me vrij, voor mij was Menen hét van hét!

#### **Waarom bleef je er slechts drie jaar?**

Het was niet meer te combineren met mijn zakenleven.

#### Alles welbeschouwd, Bernard, heb je uit je voetbalcarrière gehaald wat er uit te halen was?

Strikt genomen stel je nu een vraag die niet zoveel te betekenen heeft.  Met de hand op het hart mag ik zeggen dat ik er tevreden over ben, en dàt is waar het op aankomt.  Wat voor zin zou het hebben dat ik treur omdat het, misschien, nog beter had kunnen zijn?  Moet ik nu nog jammeren omdat ik tweemaal geremd werd door kwetsuren, eerst bij Club en daarna bij Genève?  Het is mooi geweest!

#### **Zo'n talent ... en toch nooit internationaal geweest?**

Wel speelde ik minstens tienmaal bij de toenmalige B-internationalen, maar dat is inderdaad niet te vergelijken met spelen voor de Nationale Ploeg.

#### En Koning Voetbal zelf.  Hoe doet die het tegenwoordig in ons landje, naar jouw mening?

'k Zie één groot winstpunt en één erg negatief facet.  Het goede is dat de aanvallers beter beschermd worden.  Een zegen is dat voor eerder frêle spelers zoals ik er een was.

#### **Voorspelers beter beschermd?  Zou dat wel waar zijn?**

Bij een tackle van langs achter is het nu direct rood.  Hoe dikwijls niet mochten mijn benen vrijblijvend geviseerd worden!  Maar na dit positieve: bij de jeugd is er iets kwalijks aan de gang.  Bijna alle jeugdtrainers verbieden hun spelertjes alle mogelijke vormen van spontaniteit.  Dribbelen is uit den boze.  Een man uitschakelen mag niet meer.  Er moet direct doorgespeeld worden en bij balverlies schreeuwt iedereen rond het veld zich de keel schor.  Wat een geluk dat ik als jong "manneke" bij Grijzenhout terechtkwam.  Hij smoorde het eigen initiatief niet. Het was niet van: "Je mag dit niet, je mag dat niet."  Han vuurde de eigen creativiteit aan.  "Doe jij wat jij wilt," zei hij mij.

#### Een laatste vraag, Bernard.  Je was zestien en je koos voor het voetbal.  Heb je je het nooit beklaagd dat je niet voor het tennis gekozen hebt?

In je leven mag je nooit achteruit kijken.  Je moet altijd het positieve zien.  Zelfs als je iets kwalijks meemaakt, kan je er nadien een betere mens door geworden zijn.  Ik heb hoogten gehad, ik heb laagten gehad.  Door fantastische momenten en door tegenslagen heen heb ik karakter gekweekt.  Ook heb ik grondig mensen leren kennen.  Zie je, in het voetbal is het als in heel het leven: niet alles is rozengeur en maneschijn, maar met wat mensenkennis slaag je er wel in om jezelf altijd opnieuw te bewijzen.

*Wie zou geneigd zijn ook maar iets toe te voegen aan de woorden waarmee Bernard het interview beëindigt?  Maar mij blijft het door het hoofd spoken: viermaal Belgisch tenniskampioen op zestienjarige leeftijd - asjeblief! - en dan toch alles op het voetbal zetten.  Zou ik, zou jij, lezer, hoe "voetbalgek" ook, hetzelfde hebben gedaan?*

**Teamloopbaan ;** jeugd Cercle-Cercle-Club Brugge-Servette Genève-RWDM-Cercle-AA Gent-SC Menen

![](https://storage.googleapis.com/cercle-images-archive/bernard.png)(bron loopbaan & cijfergegevens: \[www.cerclemuseum.be\]

(Georges Volckaert – actualisering Georges Debacker)

RETRO SHOT sprak met … Bernard Verheecke