Algemene voorwaarden

Verkoopsvoorwaarden

Privacy Policy

Cookie policy

iXpole

Home

Articles overview

Artikels

Foto's

Video's

Nieuws & Media

Spelersoverzicht

A-kern

Jong Cercle

Jeugdacademie_ploegen

Jeugd

Teams

Wedstrijdoverzicht

Wedstrijden

Klassement

Ticketing

Tickets & abonnementen

Veelgestelde vragen

Supportersfederatie

Supportersverenigingen

Evenementen

Supporters

Jeugdacademie

Voetbalschool

G-Ploeg

G-ploeg

SoccerLAB

Hospitality

Visibiliteit

Activaties

Contact info

Contact

Business

Raad van Bestuur

Dagelijks Bestuur overzicht

Dagelijks management

Historiek

Info & Historiek

Stadion

Reglement van inwendige orde

Veiligheid

Community

Over Cercle

Pers & Media

Vacatures

Contactinfo

Nieuwsbrief

Footer

Community News

Community news

SHOT Nieuws

SHOT

Fans

Routes en bereikbaarheid

Routes & Bereikbaarheid

Toegankelijkheid

Rondleidingen

Naar het Jan Breydelstadion

Missie & Visie

Bestuur

Medewerkers

Project Gulden Kamer

Over Cercle Brugge

Contactinfo & openingsuren

Spelers

First team

Partnerploegen "Netwerk De Groene Bron"

Partnerploegen

G-Voetbal

Youth

Navigation

Sponsors

**RETRO: In het kader van 125 jaar Cercle Brugge bieden wij u, een jaar lang, zowat om de twee weken, een retro-interview (ooit verschenen in SHOT) aan met een oud-speler. Deze 16e aflevering publiceerden we in september 2015. Toen zijn transfer van KV Oostende naar Cercle bekend raakte, omschreef ik hem in SHOT als “een speler met een heerlijke naam voor bierliefhebbers”. Steve verkoos in 1998 Cercle (in 2e Afdeling) boven de promovendus in 1e Afdeling KVO, de ploeg die hij meehielp de promotie te bewerkstelligen.  Een regelrechte aanslag, op hem én zijn carrière, door Kapellen-speler Lodewycks tijdens de eerste (!) competitiewedstrijd (1998-99), leek het einde te betekenen voor Steve op de groene mat.  Zijn “Fenixgehalte” zorgde echter voor een lange carrière.**

## ***“Nooit meer pijnvrij na aanslag”***

*“Echt waar, Steve, ik zie het nog gebeuren en ik hoor het zelfs nog.”  “Dat verwondert me niet, verschillende toeschouwers hebben me verteld dat ze het hoorden kraken tot in de tribune.” Of u het ook nog zo visueel voor ogen ziet verschijnen en of u ook meteen hoorde hoe kwalijk dat wel moest zijn, weet ik niet, lezer, maar als u op 19 augustus 1998 de openingswedstrijd van het nieuwe seizoen tussen Cercle en Kapellen bijwoonde, weet u zeker waarover het hier gaat. Er volgden drie operaties en de mededeling dat Steve wellicht nooit meer op een voetbalveld zou te zien zijn. Het seizoen erna speelde hij 33 van de 34 competitiewedstrijden in groen-zwarte trui. Tot zijn 41 bleef Steve competitief voetballen. Maar dezelfde als voordien was hij niet meer. En hoe enthousiast hij ook voetbalde, pijnvrij was het nooit. Nou, met evenveel recht druk ik het anders uit: Hoewel Steve nooit meer pijnvrij kon voetballen, hij deed het er niet minder enthousiast om…*

**De dubbele scheenbeenbreuk tegen Kapellen was een tragisch keerpunt in je voetbalcarrière, Steve, maar er volgde nog verrassend veel op. Je was toen bijna 26 en kwam over van KV Oostende. Wat ging er allemaal aan vooraf?**

Toen ik kind was, bestonden er nog geen Duiveltjes, zodat ik als vijf- of zesjarige mijn eerste voetbalschoenen aantrok bij European Football Scouting Brugge, een initiatief van Norberto Höfling. Na een jaar of drie werd ik preminiem en samen met nog wel zeven of acht EFS-kameraadjes trok ik naar Varsenare. Ik scoorde vlot en kwam op mijn zestiende in de eerste ploeg. Zowat jaarlijks kregen we thuis bezoek van mensen van verschillende ploegen, vooral van Cercle en Club. Toen ik een jaar of elf was kwam er zelfs een afvaardiging van Anderlecht op bezoek.

Anderlecht zou voor een pleeggezin zorgen en onder meer mijn schoolkosten betalen. Vader liet mij zelf beslissen en omdat het altijd om mij alleen ging, zodat ik bij om het even welke transfer al mijn voetbalvriendjes zou verliezen, bleef ik bij Varsenare. Ik bleef bij Varsenare tot ik mijn diploma Bedrijfsmanagement haalde, en trok toen van 3e Provinciale naar Handzame, dat in Bevordering zijn glorietijd beleefde. Het had onder meer ook Deinze kunnen zijn in 2e Nationale, maar ik heb principieel altijd de voorkeur gegeven aan een stapsgewijze opgang. Ik bleef twee jaar bij Handzame, en daarna trok ik dan wel naar 2e Nationale, naar KV Oostende, waarbij ik twee fantastische jaren mocht beleven. Het eerste jaar was er een aanpassingsjaar, maar het jaar erop werd ik de topschutter en speelden we kampioen!

> *“Ik was pas 26, had gevoetbald vanaf mijn vijf  jaar, en er werd me gezegd dat ik wellicht het voetballen helemaal mocht vergeten”*

**Je wou stap voor stap hogerop, maar nu haakte je af: je kon met KVO naar Eerste promoveren, maar trok de groen-zwarte Cercletrui aan in Tweede …**

Niet alleen kon ik in ’s lands hoogste afdeling gaan voetballen, bovendien bood KVO me financieel een gunstiger contract aan dan Cercle. De beslissing die ik nam was moeilijk, maar het was een zeer verantwoorde en uiteindelijk juiste beslissing. Voor KVO zag het er alleen maar in schijn rooskleurig uit. Er moest heel veel geïnvesteerd worden om het stadium aan de gestelde voorwaarden voor 1e Klasse te laten voldoen. Heel wat spelers vertrokken, de ruggengraat van de ploeg was weg. Zeg maar, KVO was gedoemd tot een rampscenario. Dat Jean-Marie Pfaff in de loop van het volgende seizoen Dennis van Wijk als trainer verving – Dennis, die me ‘zot’ verklaarde omdat ik naar Cercle ging, maar enkele maanden later Cercle ging coachen – kon niet beletten dat de kustploeg bij het einde van het seizoen strandde op 13 punten. Maar een andere overweging dan de zakelijke problemen bij KVO speelde bij mij op zijn minst een even grote rol.

Ik kende mezelf als voetballer. Ik wist dat ik een linkervleugelspeler was die daar een actie moest kunnen maken, vertrekkend op de helft voor het doel van de tegenstrever. Ik was in de verste verte geen Weber die bij verdrukking van de eigen ploeg van achter de middenlijn naar voor kon stormen en scoren. Neen, bij een KVO dat vermoedelijk veel meer voor het eigen doel zou gedrukt worden dan te kunnen aanvallen, zou ik niet tot mijn recht gekomen zijn. Komt daar nog bij dat Cercle meer dan KVO ‘een naam’ was in het Belgische voetbal en erop gebrand om zo vlug mogelijk uit de hel van Tweede weg te geraken. Niet ik alleen, onder meer ook Andy Stroy, Ernest Konon , Philip Piedfort en Franck Bernhard werden tijdens het tussenseizoen bij Cercle ingelijfd. Jawel, met het oog op de lange termijn was Cercle voor mij de beste keuze in functie van een geleidelijke opgang. Dat mijn eerste Cercleseizoen én voor mezelf én voor Cercle zo dramatisch zou verlopen, verandert daar niets aan.

**Je eerste Cercle-seizoen eindigde op 19 augustus 1998, nog vóór het einde van de eerste competitiewedsrijd.  Echt waar, Steve, ik zie het nog gebeuren en ik hoor het zelfs nog.**

Dat verwondert me niet. Verschillende toeschouwers hebben me verteld dat ze het hoorden kraken tot in de tribune. En of ik het nog voor ogen zie! Ik kwam van de linker zijkant naar binnen tussen twee spelers van Kapellen door. Alain Lodewycks kwam van achter hen en vloog in volle snelheid met een gestrekt been tegen mijn scheenbeen. Ik werd voor verzorging buiten de lijnen gesleept.  Ze probeerden me recht te krijgen, en ’t bovenste stuk van mijn been ging mee maar ’t onderste stuk bleef op de grond liggen! Ik had enorme pijn, en die was om het uit te schreeuwen toen de ambulance op weg naar Sint-Lucas over een kasseistuk vol oneffenheden daverde. 

De dag erna werd ik voor de eerste keer geopereerd, en de bezoekers die bij de informatie naar het nummer van mijn kamer vroegen, kregen te horen dat ze mij op mijn bed konden vinden in de afdeling ‘materniteit’. De dag na die eerste operatie werd immers mijn oudste zoon, Shiva – nu, net zoals zijn jongere broer, Lando, een hevige Cercle-supporter! – geboren. Na de operatie vlotte het niet goed met de kalkvorming, en er zouden nog twee operaties volgen.  Ik heb bijna twee maanden platgelegen, en veel pijn gehad. Bij de derde operatie ‘was het slikken’:  ik was pas 26, had gevoetbald vanaf mijn vijf  jaar, en er werd me gezegd dat ik wellicht het voetballen helemaal mocht vergeten. 

**Het is niet te geloven, maar het jaar daarop verdedigde je de Cerclekleuren bij 33 competitie- en 4 bekerwedstrijden…**

Ja, en daarvoor mag ik Cercle en in het bijzonder kinesist Geert Leys zeer dankbaar zijn. Terwijl een ‘gewone mens’ die door een zwaar ongeval wordt getroffen, moet proberen er zo vlug mogelijk weer te staan om zijn job niet te verliezen, kon ik elke dag rustig revalideren op Cercle. Drie uren lang, soms wel tot vijf, behandelde Geert mij dan, en ook mentaal was hij me een enorme steun. Wel eens moeilijke momenten zijn nu eenmaal onvermijdelijk in een situatie als die waarin ik terechtgekomen was, zodat de communicatie met Geert en de voortdurende nabijheid van alle Cerclespelers er veel toe bijbrachten om door te bijten… 

Bovendien stelde Cercle  een toch wel sublieme geste naar mij toe: op een ogenblik waarop het nog onzeker was of ik nog zou  kunnen spelen, werd mijn contract, dat maar over één jaar liep, met een jaar verlengd. Het is mooi dat ik dan heel dat volgende seizoen door kon bewijzen dat ik het voetballen niet verleerd had, maar tegelijkertijd besefte ik heel goed dat ik het niveau van voordien niet meer haalde. Ik was mijn explosieve snelheid kwijt. Volstond het voorheen een medespeler één keer met de bal aan de voet te omzeilen, dan moest ik het voortaan tweemaal doen, want plots stond die daar weer voor mij…

> *“Ik ben Cercle, en in het bijzonder kinesist Geert Leys, zeer dankbaar”*

**Ik kan me ook best indenken dat je aan duelkracht inboette. De schrik voor kwetsuren zal we diep gezeten hebben?**

Neen, vreemd genoeg, dat was het helemaal niet. Na mijn kwetsuur heb ik nooit angst voor het duel gehad, integendeel, ‘k ben zelfs harder beginnen tackelen. Indien er zich bij het duelleren een psychisch proces voordeed, dan kwam het er eerder op neer dat ik het geweld van de tegenstrever vóór wilde zijn. Toch is een psychische ondergrond bij mijn matiger presteren niet te ontkennen. Naast de hoofdzaak,  het feit dat ik geen enkele match zonder fysieke pijn kon afwerken, kwelde mij een zekere onvoldaanheid omdat het mij niet mogelijk was Cercle te geven wat Groen-Zwart van mij mocht verwachten.

Het ritme en de intensiteit van de trainingen begonnen mij zo zwaar te wegen, dat ik mij onmogelijk ten volle kon inzetten erbij, want spaarde ik mezelf niet bij de trainingen, dan kwam ik onvermijdelijk krachteloos  aan de aftrap van een pijnlijke weekendmatch. Het werd voortdurend voetballen met de rem op. Ik zal niet verder uitweiden, maar na elke match moest ik thuis *letterlijk* op mijn achterste van de trap afkomen. Dat verklaart ook waarom ik het jaar daarop bij Cercle minder wedstrijden speelde en het seizoen daarna een reeks lager ging spelen, bij Zulte-Waregem.

**En je bleef voetballen tot oktober 2013, tot je 41 werd!** 

Zulte-Waregem promoveerde, maar daar ik niet opnieuw naar Tweede wou, trok ik naar Handzame. Ik bleef er ook maar één jaar, en daarop volgden vier prachtjaren bij Eernegem en vijf bij Varsenare . Ik zeg ‘prachtjaren’, en dat waren ze ook want al was het dan nooit zonder pijn, voetballen zit me zozeer in de genen dat ik me het leven niet zonder het ronde ding kan indenken. 

Met Varsenare leek de cirkel rond maar die genen en mijn vele goeie contacten in het voetbalwereldje dreven me eerst nog naar het ambitieuze Westkapelle dat bij een prima groep ‘jonge gasten’ ook nog ‘een oude rat’ nodig had en waar we via de eindronde  promoveerden, en daarna nog eventjes naar Eendracht Brugge. Dat laatste, helaas, duurde slechts enkele maanden, tot ik in oktober van het vorige jaar met een kraakbeenletsel door de knieën ging. Slechts enkele maanden duurde dat laatste engagement, maar lonend was het wel, want straks kan ik dicht bij huis van start gaan als hulptrainer bij Eendracht.

***Toen ik Steve ook nog vroeg hoe hij terugkijkt op zijn driejarige Cercleperiode verzekerde hij me dat hij zich zijn stap naar Cercle nooit beklaagd heeft. Dat het een niet zo leuke schaduw over heel zijn verdere carrière heeft geworpen, heeft hem niet belet ervan te genieten. “Bepaalde zaken heb je nu eenmaal niet in de hand,” zei hij me, “en het is niet goed te leven in wat  had kunnen zijn…”  Met klem raadt Steve jonge, beloftevolle voetballers aan niet álles op het voetbal te zetten, maar er eerst voor te zorgen dat ze een waardevol diploma behalen. “Vandaag is voetballer het mooiste beroep, en morgen kan het gedaan zijn,” weet Steve. En ik denk niet dat die realiteitszin voortkomt uit het feit dat hij naast  al zijn voetbalactiviteit een job heeft in het AZ Sint-Jan, waar hij een administratieve taak met veel cijferwerk uitvoert  in het kader van het operatiekwartier.***

![](https://storage.googleapis.com/cercle-images-archive/steve-1.JPG)**Teamloopbaan** ; European Football Scouting Brugge – FC Varsenare - SVD Handzame - KV Oostende - Cercle - Zulte Waregem - Handzame - SK Eernegem - FC Varsenare - Westkapelle - Eendracht Brugge

![](https://storage.googleapis.com/cercle-images-archive/stellamans_loopbaan.jpg)

(bron loopbaan & cijfergegevens: Cerclemuseum.be - Danny Cattoor)

(Georges Volckaert - actualisering Georges Debacker)

Retro shot sprak met ... Steve Stellamans

RETRO SHOT sprak met ... Steve Stellamans